Ik denk vaak nog terug aan die tijd en realiseer me dat er in de afgelopen veertig jaar meer is veranderd op rijgebied dan in de decennia daarvoor.

Alleen degene die op een werkelijk losgelaten paard heeft gezeten, en de ontspanning heeft ervaren, kan dat gevoel goed begrijpen, anders blijft het een abstract begrip. En daar zit hem nou precies de crux: omstanders kunnen wel wát zien, maar nooit volledig ervaren wat er onder de ruiter gebeurt.

Eén van de meest uitgevoerde oefeningen, en ook de meest onderschatte, is het rijden van hoeken. Voor een jong paard een hele uitdaging om in balans te blijven en voor het geschoolde paard is het de aanloop voor de volgende oefening die volgt. Maar hoe rijd je eigenlijk een goede hoek?

Iedere paardenliefhebber ziet liever een “happy athlete” in de baan, dan een gespannen, maar spectaculaire grootdraver, met duidelijke tekenen van ongemak. Dat geldt natuurlijk ook voor de juryleden. Toch worstelen juist deze poortwachters vaak met het omlaagpunten van stressvolle paarden.